eduNET
Chemia gimnazjum klasa 1, 2, 3 - wideo miesiąca


Badanie efektu Tyndalla

Mieszaniny dzielimy ze względu na wielkość cząsteczek substancji rozpuszczonej na: roztwory właściwe, roztwory koloidowe i zawiesiny.
W życiu codziennym bardzo często mamy do czynienia z mieszaninami zwanymi koloidami lub zolami. Są nimi m.in: białko jaja kurzego, roztwór żelatyny w wodzie, kisiel, lody.
Czy wiesz w jaki sposób można odróżnić roztwór koloidowy od roztworu właściwego i zawiesiny?
Obejrzyj film, w którym badamy trzy przykładowe mieszaniny: wodny roztwór cukru jako roztwór właściwy, białko jaja w wodzie jako roztwór koloidowy i zawiesinę kredy w wodzie.
Badamy w nim zjawisko rozpraszania światła na cząstkach roztworu, objawiające się rozszerzeniem drogi promienia światła. Jest to tzw. efekt Tyndalla. Zobacz czy wszystkie przygotowane przez nas mieszaniny będą wykazywać taki efekt.


Reakcja zobojętniania zasady sodowej kwasem solnym

Czy wiesz, że jednym ze sposobów otrzymywania soli są reakcje zobojętniania?
Zastanówmy się, jak taka reakcja może przebiegać w przypadku zasady sodowej i kwasu solnego. Wiemy, że kwasy, zasady i sole w roztworach wodnych ulegają dysocjacji.
NaOH -> Na(+) + OH(-)
HCl -> H(+) + Cl(-)
NaCl -> Na(+) + Cl(-)

W reakcji kwasów z zasadami jony wodorowe H(+) łączą się z jonami wodorotlenkowymi OH(-).

Na(+) + OH(-) + H(+) + Cl(-) -> Na(+) + Cl(-) + H2O

Pozostające w środowisku reakcji jony Na+ i Cl- po odparowaniu wody łączą się ze sobą, tworząc krystaliczną strukturę chlorku sodu.
Prześledźmy cały ten proces na filmie.


Próba Trommera

Glukoza jest białą substancją krystaliczną o słodkim smaku. Cukier ten występuje w owocach, warzywach, nektarze kwiatowym i w winogronach, dlatego nazywany jest cukrem gronowym. Małe ilości glukozy znajdują się we krwi ludzi i zwierząt.
Aby w roztworze wodnym wykryć glukozę, można przeprowadzić reakcję z wodorotlenkiem miedzi(II) – Cu(OH)2. Jest to próba Trommera.
Obejrzyj na filmie jak wygląda przebieg takiego doświadczenia.

W reakcji powstaje ceglastoczerwony osad tlenku miedzi(I) – Cu2O. Glukoza w tej reakcji jest reduktorem, powoduje redukcję miedzi dwuwartościowej w tlenku miedzi(II) – CuO - do jednowartościowej w tlenku miedzi(I) – Cu2O, a sama utlenia się do kwasu glukonowego – C6H12O7.

C6H12O6 + 2CuO -> C6H12O7 + Cu2O